Zeemeeuwen documentaire

Voor de geinteresseerden in zeemeeuwen, even kijken op onderstaande link: http://www.channel4.com/news/special-reports/special-reports-storypage.jsp?id=178

Dringend verzoek!!!!!

Sinds gisteren is mijn hele mailbox wederom volledig verdwenen maar nog erger is dat ook mijn contact list volledig weg is. Dit betekent dat ik geen enkel emailadres van jullie meer heb! Lang leve Hotmail....Iets meer dan twee weken geleden was mijn hele inbox met meer dan tweehonderd mailtjes ook al verdwenen. Een dringend verzoek dus aan iedereen die ik ken en waarmee ik mail zijn of haar mailgegegevens te sturen naar: ratopreis@gmail.com dan kan ik weer een algemene mail sturen want dat is wel erg lastig nu alles weg is en ik heb toch weer van alles te vertellen.

Japan....

Vanochtend aangekomen in Fukuoka, Japan. En ik vind het nu al geweldig!! Vannacht in een capsule hotel. Dat is een een grote plastic bak van 2 meter bij een bij een met een bed, een lampje en dekens etc. Ook een mooi gordijntje als je de bak afsluit als je gaat slapen. Morgen een vulkaan beklimmen. Wordt vervolgd.

Anne aan het stempelen

Mail Nr. 11: Laatste meeuwenavontuur!

Jullie kunnen weer rustig slapen! Mijn meeuwenonderzoek is afgerond en ik zit in Korea bij mijn broertje en zijn vriendin, Olle en Kirsten. Maar voordat ik in Korea neerstreek heb ik eerst nog een halve wereldreis gemaakt. Ik zat namelijk in The Cameron Highlands in Maleisië. Om tot rust te komen want daar ben ik niet zo goed in. Het was er lekker koel, heel aangenaam. Mijn reisgenoot was een leuke man, Filip, uit Oostenrijk. We hebben een paar dagen samen wat wandelingen gemaakt. De eerste dag heel rustig beetje rond geslenterd, beetje gegeten en vooral heel relaxed gedaan. De dag erop wilde we theeplantages zien want die zijn er in overvloed. Met een lokale bus op stap. We werden er ergens uit de bus gezet op een kruising. Supermooie omgeving met echt overal theevelden. Het was maandag dus de theeplantage was dicht...Dan maar iets anders.

Wist je dat Nr. 6?

• Er in Indonesië speciale brommerwasserijen zijn net als voor de auto's maar dan met de hand.
• Er als het droog is in Thailand er regen gemaakt wordt door een een bepaald chemisch goedje op de wolken te verspeiden met een vliegtuig.
• Ze zo ongeveer overal in Azië (Indonesië, Maleisië, Singapore, Korea) zeer beroerd rijden en ondanks dat het aantal ongelukken me meevalt. Alhoewel ik wel een dode brommerrijder op straat heb zien liggen in een plas bloed. Maar over het algemeen vooral veel  blikschade. En in sommige plaatsen kun je je rijbewijs gewoon "kopen".
• Ze in Indonesië een soort spiegels hebben om onder auto's te kunnen kijken of er misschien wel een bom onder verstopt zit.
• Er in Korea op de toiletten een kastje hangt met muziek: vogelgeluiden, kletterende watervallen, etc, om je toiletbezoek te vergemakkelijken.
• Iedereen die auto rijdt in Korea witte handschoentjes draagt.
• De kleinere modellen hondjes, zeg maar de poedelmodellen, hier als huisdieren gehouden worden. De grotere modellen worden gefokt om opgegeten te worden. Voor de kleine hondjes zijn er speciale winkels met kleding, halsbandjes, sokjes, etc. Ook is het niet raar om de staart en de oortjes van je mini hondje te verven in paars, roze of een andere vrolijke kleur.
• De Koreanen bij alles wat ze eten gimchi serveren. Gimchi is een gefermenteerde kool met chilipasta...ik weet nog niet of ik het lekker vind.
• Het Koreaanse geld heel onhandig is. Je hebt biljetten van 1000, 5000 en 10000 won. 10000 won is ongeveer 7 euro. Als je dus iets moet kopen en cash wil betalen heb je al snel een heel pak geld in je handen. Olle en Kirsten hebben een airco gekocht voor een miljoen won....
• Hier in Korea reclame gemaakt wordt voor bezorg eten door magneten op je deur te plakken. En er wordt nogal veel eten bezorgd want iedereen werkt zoveel dat er nauwelijks tijd is om te koken.
• Er aan werkverschaffing wordt gedaan in Korea. Bij de parkeergarage staat een dame in uniform met witte handschoentjes die je parkeerticket voor je uit de automaat pakt en het aan je overhandigt. Als je vertrekt staat er weer een man die je kaartje weer inneemt.

Geen photoshop!!!!

Reporter rat

Even een kort berichtje...plannen zijn iets veranderd..Ik ga vertrek vandaag nog naar Singapore omdat ik zaterdag met een filmploeg van Channel 4 naar het meeuweneiland ga. Dit had ik niet helemaal verwacht. Ik dacht vanavond lekker in een vliegtuig naar Korea te zitten. Maar dat is dus twee dagen uitgesteld. Kennelijk hebben ze haast met deze docu!! Wordt vervolgd!

Rat in de frisse lucht!!

Sinds een paar dagen bevind ik me in The Cameron Highlands in Maleisie. Lekker fris, 20 graden, en schone lucht. Een verademing. Het is net een bergdorpje in de Alpen of een of ander ski oord maar dan in de zomer. Zelfs de gebouwen zijn hetzelfde. Maar overal theeplantages en heuvels. Vandaag met Philip, een Oostenrijker waar ik al een paar dagen mee optrek, een flink stuk gewandeld en uiteidelijk in de jungle terecht gekomen in het regenwoud. En inderdaad het regende flink maar de modder maakte het nog meer jungle. Bruin en besmeerd kwamen we in het dorp aan. Over een paar dagen vertrek ik naar Korea. Daarvandaan schrijf ik weer een update.

Mail Nr.10: Meeuwen schieten...

Gisteren ben ik weer terug gekomen in Kuala Lumpur maar voordat ik hier was heb ik weer het een en ander uit gespookt. Vanuit Bali ben ik naar Jakarta gevlogen. Hier hebben jullie al het en en ander kunnen lezen op mijn weblog. Het is niet mijn stad. Wat een vervuiling en je moet zo op je hoede zijn. Er zijn namelijk heel veel copets: zakkenrollers. Maar ik was tevreden met de berg artikelen die ik bij The Jakarta Post heb kunnen vinden. Ze hebben me even snel geleerd hoe ik in het archief kan zoeken en daarna hebben ze alles voor me uitgeprint. De dag erna ben ik doorgevlogen naar Batam. De busreis naar het vliegveld was interessant. Ergens in het midden van onze busreis begon er iets lawaai te maken. Dat leek het meeste op een lekke band. De buschauffeur ging kijken en jawel. Maar niks stoppen, gewoon doorrijden, wel wat langzamer. Tien minuten later werd het lawaai nogal heftig.

Telefonisch bereikbaar

Huishoudelijke mededeling voor degenen die mij nog wel eens bellen. Vanaf 3 mei ben ik niet meer te bereiken op mijn Indonesische nummer +62 (0)81 364 259 529. Vanaf 7 mei ben ik weer bereikbaar op mijn Maleise nummer: +60 (0) 16 909 2656 en wel tot en met 13 mei.

Jakarta Jungle

Gisteravond heb ik het paradijs van Bali verlaten als beginnend surfster en ben ik naar Jakarta gevlogen. Dat is wel even wennen. Een vieze stinkstad met veel teveel verkeer en vervuiling. En hoogbouw, dat zie je in de meeste steden niet. Yogya leek net een kampong. Vanuit het vliegtuig viel al op dat er bijna geen flats zijn. In Bali is er zelfs een wet waarin staat dat je huis niet hoger mag bouwen dan de hoogste palmboom. Ik heb het nagevraagd bij een local....het is echt waar. Er zijn uiteraard een paar uitzonderingen maar die hadden dan ook meteen problemen. Een hotel bijvoorbeeld, echt monsterlijk lelijk, werd lastig gevallen door geesten. Maar goed, Jakarta dus. Ik ben hier omdat ik ga spitten in het archief van The Jakarta Post. Vandaag had ik een verplicht cultureel dagje want het is zondag. In de oude stad kijken die vroeger door ons Nederlanders Batavia genoemd werd. Er is niet veel van over en van wat er over is is het meeste in een erbarmelijke staat. Hoogtepunt was het Maritiem Museum. In een oude loods van de VOC, een beetje te vergelijken met het Scheepvaartmuseum in Amsterdam. Daarna de oude haven in om traditionele Indonesische boten te bekijken, pinisi's. Erg mooi. Ook nog op de plek geweest waar ooit de VOC werf was maar daar was weinig van over. Wel een VOC cafe, net zoals in Amsterdam in de Schreierstoren. In de trein nog een voorbeeld dat je toch enorm voorzichtig moet zijn met je spullen. Je staat gezellig opeengepropt met zijn allen. Net zoals soms bij de NS gebeurt maar daar betaal je geen 5 eurocent voor je kaartje. De deuren staan gewoon open dus een beetje voorzichtigheid kan geen kwaad. Ook zag ik veel mensen met hun rugzak op hun buik. Dat leek me ook wel verstandig. Na een stop op een station kwam er een man naast me staan. En ik vertrouwde hem niet. Ik was erg op mijn hoede. En binnen 2 minuten ging hij er met de zilveren ketting van mijn buurvrouw vandoor. Iedereen in rep en roer. Dat schijnt normaal te zijn. Ik ben in opperste staat van waakzaamheid. Verder heb ik een klein beetje heimwee nadat ik naar de Koninginnedag foto's gekeken heb op de Volkskrant site maar nog 6 en een halve week en dan ben ik weer thuis.