Splinter update...

Afgelopen week het verband van mijn duim afgebikt. Het was een bloederige bedoening maar ik zal jullie verdere details sparen. De chirurg had zo'n 3 milimeter naast de splinter gesneden, de sukkel. Ik heb nog wel meer aanmerkingen maar die gaan gewoon in een brief naar het ziekenhuis. Het komt er nu op neer dat ikzelf de splinter eruit gehaald heb en dat ik geen gevoel meer heb op de plek waar hij gesneden heeft. Ik hoop voor hem dat dat weer goed komt. Andere vriendjes van mij die ook in Papoea Nieuw Guinea geweest zijn hebben het slechter getroffen. Pip is herstellende van malaria en Cathy heeft nog steeds jeuk van de mungi. Ik mag niet klagen.

Hardnekkig souvenirtje

In Papoea Nieuw Guinea heb ik een doorn van een stekelige boom in mijn duim laten prikken. In de veronderstelling dat hij er wel uit zou komen wachtte ik rustig af. Ondertussen, zo'n maand later, was ik er wel achter dat niet ging lukken. De huisarts deed zijn best maar hij kwam er niet uit al was het zwarte stukje doorn soms duidelijk zichtbaar. Na een week weken met vingercondooms en natte watten werd ik door gestuurd naar de chirurg. Hij keek, ik legde uit waar de splinter zat en hij had er weinig vertrouwen in. Heel gerustellend. Ik kreeg twee verdovingen in mijn duim waardoor hij opeens twee keer zo groot was. Na een hoop bloederig gedoe met scalpels en pincetten zegt hij dat hij niets kon vinden. 'Ik weet zeker dat er iets inzit!' zei ik. 'Dan zou het onder je nagel moeten zitten' zei hij. 'Dat had ik toch al gezegd' zeg ik terug in volle ongeloof dat hij niet eens naar mij geluisterd had. Nog meer gefrut maar nee, hij kon niets vinden. En hij ging ook niet hechten want het geneest vanzelf wel. En misschien komt de doorn er nu wel uit nu het open is. Dus met een verbonden duim waarvan je denkt dat er iets heel erg serieus mis mee is werd ik weg gestuurd. Wat een feest. Ik hoop dat de doorn bij de eerste snee er uit gesprongen is anders heb ik een wel heel hardnekkig souvernirtje meegenomen.

Chatten met Sep, het stamhoofd!

Het klinkt nogal raar maar het is echt waar. Vorige week kreeg ik geheel onverwacht een mailtje uit Papoea Nieuw Guinea van Sep. Hij had mijn emailadres helemaal niet dus ik was verbaasd en blij verrast. Hij was in Port Moresby bij Greenpeace en meldde dat hij daar een tijdje zou zijn en dat hij mijn email opgezocht had en dat hij kon chatten. Wow, dacht ik nog, ben benieuwd of dat lukt. Met een vrolijke glimlach fietste ik naar mijn werk. Mijn dag kon al niet meer stuk. Contact met Sep, een van mijn beste maatjes in het kamp dat had ik niet durven dromen. In mijn houtwinkeltje zette ik mijn computer aan en werd eens rustig wakker. Ik ben niet zo'n ochtendmens, meer een nachtdiertje. Tot mijn verbazing zie ik opeens een venstertje op mijn computer waarin Sep probeert om contact met mij te leggen. Dit is geweldig! De hele dag door zijn we heen en weer aan het babbelen. Over twee nieuwe cirkelzagen geschonken door de goeverneur, de nieuwe boomstamkano waarvan ik de te waterlating gemist heb, onze eenzaamheid zonder vrijwilligers voor hem en zijn familie en clanleden voor mij. Mijn Lake Murray blues is weer een beetje gezakt na dit gechat al wil Nederland nog helemaal niet wennen. Vandaag is Sep echter vertrokken terug naar zijn familie en moet ik deze vrolijk makende gesprekjes helaas missen de komende tijd maar ergens in juli komt hij weer terug en in oktober komt hij misschien naar Europa!

Stukje oerwoud in mijn duim...

Toch nog een souvenirtje uit het regenwoud. Ik heb nog steeds een splinter in mijn duim die niet vrijwiliig naar buiten wil komen. Gevolg: Op advies van de huisarts moet ik mijn duim weken in natte watten. De splinter komt er dan wel uit. Ik waarschuwde nog dat het er eentje was met weerhaakjes maar hij liet zich niet ontmoedigen. Gisteren mocht ik het resultaat laten zien. Een witte duim en geen spoor van de splinter natuurlijk. Ik herinner mij een andere splinter en toen belande ik op een operatietafel. De details zal ik jullie besparen. Hij begon te peuteren met een injectienaald: bloed, pijn en vooral geen splinter. Maar hij er kwam een beetje pus uit dus het zou nog wel goed komen. Nog een weekend nat houden dus, dat zielige duimpje van mij. En als er maandag niets veranderd is dan mag ik weer naar de operatietafel. Wordt vervolgd!