Fotoworkshop National Geographic
Een paar weken geleden kreeg ik een mailtje van National Geographic dat ik was ingeloot voor een landschaps fotografie workshop. Achteraf bleek dat ik mazzel had want er waren wel 685 gegadigden geweest voor 4 x 20 plaatsen. Afgelopen zaterdag was het zover. Gewapend met mijn foto apparatuur ging ik naar Amsterdam Z.O.. Na de inleiding van natuurfotograaf Ruben Smit (www.outdoorvision.nl) werden we per bus naar de Ankeveense plassen gebracht om te gaan fotograferen. En aangezien ik nog in het bezit ben van een fossiele analoge camera (wel een goede overigens, digitaal is ook lang niet alles!) mocht ik een Nikon D200 lenen. Dat was nogal wennen maar uiteindelijk is er wel wat leuks uitgekomen al was ik weer eens veel te kritisch. En Ruben had al ons gewaarschuwd dat we eerst teleurgesteld zouden zijn en pas de dagen erna weer vrolijk zouden worden van alle mogelijkheden. En hij had helemaal gelijk. Het was een leuke, inspirerende en leerzame dag! Hieronder enkele foto's die ik gemaakt heb.
Fietsongelukje
Afgelopen zaterdag besloot ik geheel onvrijwillig met mijn fiets vliegles te gaan nemen op de Jodenbreestraat in Amsterdam. Mijn voorwiel blokkerde doordat mijn handrem loszat (had hem met een stevig stuk tape vastgezet maar dat mocht niet baten) en in mijn voorwiel terecht kwam en daardoor kwam ik twee en een halve meter verder op de straat terecht. Ik krabbbelde op en werd geholpen door de door mij in mijn vorige stukje zo gehate toeristen. Ik kreeg een zakdoekje om het bloed weg te poetsen en zag hoe mijn fiets er aan toe was. Dat was niet best, zie hieronder en let vooral op de spaken. Met mij was ook het een en ander mis al lijkt het op de foto mee te vallen. Een gat in mijn kin en wenkbrauw, een dik en beurs jukbeen (nu heeft mijn wang alle kleuren van de regenboog). Gekneusde ribben, geschaafde armen en handen en een gekneusde pols, grote teen en schouder. Op de foto zie ik er nog enigszins toonbaar uit...dat kan je vandaag niet zeggen want ik heb er een blauw oog bij. Maar ondanks dat heb ik reuze mazzel gehad want het had veel erger kunnen zijn. Mijn tanden zitten er bijvoorbeeld nog gewoon in. En de komende dagen zullen alle spieren in mijn lijf protesteren maar dat hoort erbij zei de arts in het ziekenhuis.
Toeristenjachtseizoen geopend!
Jawel, het is weer zover. Het is Pasen geweest en met grote zwermen maken zij opeens de stad en met name fietspaden onveilig. U snapt het al, mijn jaarlijkse irritatiepunt is bereikt. De toeristen zijn weer in grote getale in Amsterdam. En als ik dan met grote snelheid over het fietspad rijd en driftig aan het bellen sla omdat er twee dames op mijn fietspad kuieren en dat ik dan een uitwijkmanoevre moet maken omdat ze nog nooit een fietsbel gehoord hebben, laat staan dat zij bekend zijn met het fenomeen fietspad kan ik alleen nog maar "stelletje idioten, let dan op!" roepen. Niet dat ze er uberhaupt wat van verstaan maar ik moet mijn frustratie toch ook kwijt. En dan weet ik het zeker. De lente is in volle gang en er gaan alleen nog maar meer van die onoplettende toeristen bij komen. Wat een feest, not! Ze zouden bij binnenkomst in Nederland aan de grens verplicht fietsles moeten krijgen inclusief uitleg over fietspaden en een herken de fietsbelspel. Maar zover zal het nooit komen helaas en ik zal er mee moeten leren leven, toeristen in Amsterdam.
De Botenloods
Gisteren een klusdag in de botenloods gehad. De botenloods is een heel fijn plekje waar mijn bootje dus ligt maar soms zijn er gezamelijke werkdagen om de boel een nieuwe lik verf te geven of andere grote klussen te doen. Ik mocht krabben. Het deed mij terug denken aan mijn allereerste botenbouw stage maar gelukkig nu niet ergens onderin een bootje tot zes uur 's avonds.
En vandaag heb ik weer verder aan mijn bootje geklust. Het gaat de goede kant op maar ik heb binnenkort een paar extra handen nodig. Dus als iemand zich geroepen voelt, ik hoor het graag!
Pfeiffer sukkel....
Afgelopen week maar weer eens naar de huisarts geweest. Ze zei: 'Tja, het ergste heb je gehad maar sukkels zoals wij (ze heeft zelf ook net Pfeiffer gehad) die op latere leeftijd Pfeiffer krijgen hebben vaak last van een nare nasleep. Dat kan zes weken duren maar ook een half jaar of een jaar" Nou daar ben ik dan mooi klaar mee. Voorlopig werk ik minder en neem ik veel minder hooi op mijn vork. Ik hoor jullie denken...en ik geef meteen toe niet mijn sterkste punt maar ik wil toch echt een keer die scriptie afschrijven. Dus ik houd mij koest.
