Meer Amsterdams dan Chinees!

Gisteren ben ik weer terug gekomen in Anji na een bijzonder lange reis. We werden vast gehouden in het vliegtuig wegens de varkensgriep. Mannen in witte pakken inclusief mondkapjes, skibrillen en handschoenen kwamen langs om iedereen te scannen met een soort lasergun op je voorhoofd. Iedereen die de test niet haalde kreeg een thermometer in zijn mond. Daarna werd je formuliertje afgetekend. Na meer dan uur mochten we het vliegtuig uit door naar de quarantine afdeling waar je je formuliertje moest laten zien. Toen nog in de rij voor de douane en op naar de bagage. Ik werd eens niet opgehaald en ben de rest van de dag bezig geweest met reizen naar huis. Daar kwam ik tot de ontdekking dat de stroom van mijn koelkast afgeweest is dus alle lekkere hapjes in de vriezer konden regelrecht de vuilniszak in: zelfgemaakte pizza, gehakt balletjes, kip, gehakt, soto soep en zalm. Echt verschrikkelijk zonde. Ook mijn plantjes waren erg verdrietig om mijn afwezigheid. Mijn collega's zouden ze water geven maar er zijn er toch flink wat die het niet overleefd hebben. Snif.

Terug in China besef ik weer hoe niet Chinees ik ben. Ik begin me meteen weer te irriteren aan langzame Chinezen die totaal niet op hun omgeving letten dus hopeloos in de weg gaan staan, geschreeuw in mobiele telefoons (soms denk ik echt serieus dat ze denken met hun stemgeluid de afstand tussen hen en de spreker aan de andere kant te kunnen overbruggen) en in het algemeen geluidsoverlast. Ik moet weer even wennen geloof ik. Zoals ik de afgelopen weken tegen een vriend zei: 'Ik ben meer Amsterdams dan Chinees.' Het was fijn om weer bij mijn vriend te zijn en vriendinnen en vrienden te zien waar je 'normaal' mee kunt praten. Broeken en bh's in je eigen maat te kunnen kopen en lekker op het strand op een terras zitten en te genieten van de zee en zon. Half augustus kom ik weer. Nu weer drie maanden bikkelen. Binnenkort foto's van de actie in het vliegtuig.