Ziek in China....

Al weken heb ik last van een verschrikkelijke hoest. In Nederland naar de huisarts geweest. Voor de zekerheid een longfoto laten maken want misschien had ik wel TBC opgelopen en een antibiotica kuur want het duurde al een tijdje. Terug in China hoest ik nog steeds flink en dat is eigenlijk te zwak uitgedrukt. Ik hoest zo erg dat mijn maaginhoud omhoog komt of als het nog erger is ik gewoon mijn hele maaginhoud weer naar buiten gooi. Een nieuwe variant op dit geheel is dat het ook via mijn neus naar buiten kan komen. Zo snoot ik pas geleden mijn maaltje tomatensoep uit mijn neus. Heel fijn. Na de zoveelste nacht niet goed kunnen slapen door de kriebel en hoest had ik er schoon genoeg van. Gisteren ben ik met collega Davy naar de massage salon gegaan waar ze met glazen kopjes de slechte stoffen uit je lijf trekken. Ik denk dat ik nu onegveer 13 blauweplekken van een centimeter of 10 op mijn rug heb staan. Vandaag heb ik overlegd met mijn andere colega's en nadat die mij hadden horen hoesten waren ze overtuigd dat ik toch beter een arts kon opzoeken. Dat betekent in China naar het ziekenhuis gaan maar dan wilde ik wel naar een TCM ziekenhuis, gespecialiseerd in Traditionele Chinese Medicijnen. Mijn collega Yuki kende er wel iemand dus dat kwam goed. Na een gesprek met een arts kreeg ik wat accupunctuurnaalden in mij gestoken. Prima, meiwenti ofwel geen probleem in het Chinees. "Veel rust en warm water drinken." Een veel gehoord advies overigens vooral dat warme water dat is echt overal goed voor. Maar een bloedonderzoek was ook wel een goed plan. Dus naar het lab om mij te laten prikken. Ik moet zeggen dat de accupunctuur mij beter beviel. Waar ze in Nederland feiloos een naald in een ader mikken en binnen enkele seconden weer buiten staat houden ze er in China andere tactieken op na. Slangetje om je arm, ok. Vuist maken, ok. Dan gaan ze slaan op je arm om een ader te vinden. Nu krijg ik echt heel snel blauwe plekken dus ik werd er niet zo blij van. Vervolgens ging ze met haar nagels in de ader prikken zodat ze hem beter kon vinden. Toen ze ging prikken kon ze hem echter niet meer terug vinden en ging ze poeren met de naald. Bent u al afgehaakt? De prikzuster wel. Andere arm, zelfde verhaal. Daar deden ze zo lang over dat mijn arm blauw werd en toen heb ik ingegrepen. Verder zoeken en na zo'n 10 minuten hadden we bloed. Overigens geen bijzondere afwijkingen. Morgen de rest van de uitslag. Ik denk dat ik me aan het rusten en warm water ga houden. Voorlopig geen Chinees ziekenhuis meer voor mij.

Hoogste tijd..

Al heel lang heb ik niks geschreven terwijl er voldoende te melden is. Ondertussen zit ik alweer meer dan een jaar in China. Ik zal in dit stukje eens terug kijken.

Een jaar in Anji dat is niet niks. Ik ben er ondertussen achter dat ik zo ongeveer de enige expat ben op een handjevol 'leraren engels' na. Ik ben een lokale beroemdheid geworden en ik weet niet of ik daar blij mee ben. De Chinezen hier spreken niet of nauwelijks Engels en als ze dan eindelijk hun schroom overwonnen hebben dan roepen ze: "Hello" Ook al zijn ze je al 10 meter voorbij. Sinds ik een auto heb heb ik daar minder last van maar als ik dan uit de auto stap of als ze mij voorbij rijden en zie dat ik een laowai, buitenlander, ben dan zijn ze erg afgeleid. Het verkeer is een hele grote chaos waar ik ondertussen mijn weg wel in weet te vinden. Ik heb mijn Chinese rijbewijs gehaald. Ik toeter lekker mee, scheld ze in plat Amsterdams uit en doe allemaal dingen die in Nederland heel erg verboden zijn zoals rechts inhalen. Afgelopen week heb ik wel echt heel erg veel mazzel gehad toen ik terug reed vanuit Shanghai. Het was al donker en ik reed op de snelweg. Meestal relatief rustig en veilig. Echt op enkele meters voor me doemde er een gecrashte stilstaande auto op die twee van de drie rijbanen blokkeerde. Ik zat op de middelste baan en er zat links van mij een andere auto en rechts een hele grote vrachtwagen. Heel hard remmen en tegelijkertijd de kast tegen houden die naast me in de auto lag zodat hij zich door het harde remmen niet door de voorruit zou boren, en toen net op tijd achter de vrachtwagen kunnen invoegen. Mijn hartslag was minstens verdubbeld. Niet even een verkeersdriehoek op de weg of zoals de Chinezen het doen een dode tak op de weg. Geen enkel teken om te voorkomen dat anderen bovenop je knallen. Maar goed, zover kom ik er nog steeds zonder kleerscheuren vanaf al heb ik pasgeleden mijn eerste parkeerboete gekregen.

Mijn appartement is ingericht en alles werkt meestal. Het water wil nog wel eens niet stromen en ook de electriciteit is een heikel punt. Als je je rekening niet betaalt dan heb je 2 dagen de tijd om naar de bank te gaan en anders word je gewoon afgesloten. Je krijgt alleen nooit een rekening opgestuurd. Heel handig. Zo heb ik al meerdere keren de inhoud van mijn koelkast en vriezer in een vuilniszak kunnen kieperen. Nu is het winter en ook dat is redelijk behelpen. Het was zo koud dat de leidingen van mijn warme water bevroren waren. En kachels kennen ze niet dus het is behoorlijk kamperen in eigen huis. 's avonds voor ik naar bed ga neem ik een warm bad en dan is het redelijk te doen maar ik kijk nu al erg uit naar het voorjaar! Dat is een maand of twee lekker en dan is het weer zo heet dat je niet weet waar je het zoeken moet. Inderdaad, het is ook nooit goed.

Met mijn werk gaat het lekker. Ik heb een meubelmaker in dienst en ook zijn vrouw en dat is een heel knus stel. Toen ik pasgeleden terug kwam uit Nederland hadden ze sloffen voor me gemaakt. Ondanks dat communiceren met Chinezen een vak apart is gaat het me steeds beter af. Het is absoluut niet makkelijk maar ik begin het steeds beter te begrijpen. Waar ik het wel heel moeilijk mee heb is het eenzame bestaan. Als ik eens lekker wil klagen dan is er niemand waar ik dat tegen kan doen. Ik mis het om met vrienden de kroeg in te gaan of naar The Movies of het Ketelhuis. Ik mis het Westerpark en Amsterdam. Ik mis goed en lekker eten. Ik mis goede gesprekken.

Op het moment is de 'grote trek' begonnen. Over twee en een halve week begint het Chinese Nieuwjaar. Dat betekent dat de Chinezen terugkeren naar hun ouders in hun geboorteplaats. Daar zijn grote feestmaaltijden en familie bijeenkomsten. En een hele berg vuurwerk. Volgend jaar is het jaar van de Tijger. Dus overal liggen Tijger prullaria en dergelijke in de winkels. Voor winkelieren is dit de periode om geld te verdienen. Je huis moet schoon zijn voor het nieuwe jaar begint en je moet zoveel mogelijk nieuwe spullen kopen. Grote aanrader: ga niet winkelen rond deze tijd, dat is een grote bron van egrernis. Dat vuurwerk mag ook wel wat minder wat mij betreft. Ik denk soms dat er bommen afgaan. Maar goed tijdens Chinees Nieuwjaar ligt dus alles twee weken plat en dan kom ik weer even lekker naar Nederland.

De omgeving is waanzinnig mooi. Helaas heb ik er tot nu toe te weinig van kunnen genieten. Ik heb wel een briljante zwemplek gevonden in een stuwmeer tussen de bamboebossen. Al de temperaturen te hoog worden ga ik daar afkoelen. Mij collega Melinda heb ik er leren zwemmen compleet met zwemplankje en vleugeltjes. Nog heel even en dan is het weer voorjaar en dan is het tijd om weer op de fiets te stappen en tussen de bamboe en theevelden door naar mooie tempels te fietsen. In een redelijke schone lucht en dat is heel zeldzaam hier.