24 Mei '10 - 13:03Eindelijk weer eens wat te lezen

Er zit een flinke tijd tussen deze post en de laatste. Dat ga ik goed maken met een extra lang stuk nu. Ondertussen ben ik een paar weken in Nederland geweest en blijkt dat ik geen kinkhoest heb. Wel een soort allergie en daar mag ik in juli weer voor terug komen bij de allergoloog. Heel fijn van die lange wachtlijsten. Ondertussen ben ik weer in China en daar blijft van alles gebeuren. Zaterdagavond zat ik in een bar in Shanghai en raakte aan de praat met twee Nederlandse mannen. We babbelden een beetje over wat voor een werk wie deed. Ik vertelde kort over mijn werk hier. Een van de mannen reageerde toen: "Dan weet ik wie je bent. Ik heb je stukje gelezen bij de Wereldomroep. Meestal haal ik het einde niet maar die van jou was heel leuk!" Ik dacht zoiets niet zoveel impact zou hebben maar kennelijk word het toch goed gelezen.

Gisteren was ik uitgenodigd voor de Expo in Shanghai. Ik dacht redelijk op tijd te zijn en waarschijnlijk dachten tienduizenden Chinezen dat ook. Het zag letterlijk zwart van de mensen in de rij voor de security check en daarna ook overigens. Ik meldde mij bij het Nederlandse pavljioen dat er eerlijk gezegd een beetje onsamenhangend uitziet. Briljant zijn overigens wel de schapen die op een weiland onder het paviljoen staan. Ze zijn verplaatsbaar en worden door iedereen dankbaar gebruikt als zitplaats. Ik zou er na de Expo graag een of twee adopteren. Ik was te vroeg dus heb een beetje rond gebanjerd tussen de verschillende paviljoens. Engeland heeft denk ik de spannendste. De wachtrijen zijn zo enorm dat ik het niet eens geprobeerd heb om binnen te komen. Het is een soort egel van glasvezelstengels. Ik had nog hoop dat ze 's avonds leuk verlichting zouden geven maar dat bleek niet het geval te zijn. Ik heb overigens nog een paar dagen nodig om de hele Expo te verkennen want het is echt ongelofelijk groot. Gelukkig zit ik hier nog even ;-)

Ik mocht mij melden bij de lift van het paviljoen met een speldje van een geel kroontje. Hiermee had ik toegang tot de V.I.P. ruimte in de gele kroon dat ik had gekregen, het hoogtse punt van het Nederlandse paviljoen en dat er dus uitziet als een gele kroon getekend door Dick Bruna. Zeg maar het Heineken House van de Expo. Daar waren net als ik wat anderen die in China werken of studeren al waren we flink in de minderheid. Het was namelijk Utrecht week. Ik probeerde een plekje te vinden aan een tafel maar dat bleek de prominenten tafel te zijn: burgemeester van Utrecht, commisaris van de koningin van jawel u raadt het al,heel verrassend, Utrecht en zo kan ik nog even door gaan. Daar hoor je als inwoner van Anji natuurlijk niet tussen. Ik vond een plekje bij twee mensen die eigenlijk helemaal niks mee te maken hadden met de hele happening en dat was wel zo verfrissend. We peerden hem al snel naar het balkon met een glaasje witte wijn en uiteindelijk belanden we op het dak van de kroon. Daar had je een briljant uitzicht over het terrein van de Expo. Ondertussen misten we een groot gedeelte van de lunch maar dat haalden we later ruimschoots in. Er werd druk gefilmd en ik vroeg aan de vrouw die dat deed wat ze precies aan het doen was. Ze leverde materiaal bij de verschillende persdiensten en omroepen aan en was nu onder andere voor Omroep Utrecht wat aan het doen. En ik kreeg de vraag terug: wat doe jij hier eigenlijk? Ik vertelde een beetje over mijn werk en mijn leven in China. "Zou je het leuk vinden om geinterviewd te worden?" En zo belande ik met microfoon voor een camera. In de middag was er een soort case study van TNT in China. De lezingen waren leuk maar bij de publieksparticipatie ben ik afgehaakt. Tijd om buiten te spelen en meer paviljoens te bezoeken. Tegen borreltijd ben ik weer terug gegaan...want jawel bitterballen!! Gezellig met meest uiteenlopende mensen gesproken: fotograaf werkzaam in Shanghai, professor nanotechnologie gespecialiseerd in zonnecellen, medewerker van de burgemeester en een stagiaire bij DSM in Shanghai die zich verbaasde over de geslotenheid van de Chinezen. Na het buffet terug naar de stad want er wachtte nog een cultureel programma: een Utrechtse avond door Utrechtse artiesten. Gedichten van Ruben van Gogh gecombineerd met muziek van een barok ensemble, filmpjes van de studenten van de HKU en als hekkesluiter muziek van C-Mon & Kypski. Bijzonder geslaagd en een zeer welkome voeding van mijn bijna non existente culturele leven hier in China.

Vanochtend voor ik vertrok naar Anji nog gestopt bij de Carrefour voor boodschappen en dat was om vrolijk van te worden. Ik was nog nooit bij deze vestiging geweest maar ze hebben echt een briljant assortiment. Dus met boodschappentassen en koelbox vol bio groenten, fruit en vlees, yoghurt zonder suiker en andere fijne hapjes reed ik terug naar Anji met de gekregen promo cd van C-Mon & Kypski in de cd speler. Onderweg kwam ik nog een auto tegen waarmee iets grandioos mis gegaan was. Als eerste zag ik een man bij een wiel zitten waar nog een stukje aandrijfas uitstak. Een flink stuk verderop stond zijn auto die er redelijk verfrommeld uitzag. Je moet ook geen Chinese auto's kopen. Hij mag echt blij zij dat hij uberhaupt nog leeft. Bij het volgende tankstation stond overigens weer een voorbeeld van hoe het niet moet. Dan zetten ze de restanten van een auto na een ongeluk neer in de hoop dat ze ervan schrikken en dan misschien beter beter gaan rijden. Zolang ze niet meer praktijkervaring opdoen tijdens de rijlessen lijkt me dat echter een kansloze zaak.